«Παρά το γεγονός ότι είχα ζήσει από πρώτο χέρι τα πεπραγμένα δύο παλαιότερων Εισαγγελέων του Αρείου Πάγου, του κ. Ντογιάκου και της κας Αδειλίνη, ήθελα να ελπίζω ότι παρόμοια πρακτική δεν θα τρίτωνε και δεν θα επαναλαμβανόταν. Διάβασα και ξαναδιάβασα την ανακοίνωση αυτή του κυρίου Τζαβέλλα και δεν πίστευα στα μάτια μου και νομίζω ότι η εσχάτη πλάνη είναι χείρων των προηγουμένων και τούτο διότι μεσολάβησε η τεκμηριωμένη απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου, του δικαστή κ. Ασκιανάκη. Υπήρξαν αποκαλύψεις οι οποίες καταγράφηκαν στην απόφαση. Θυμίζω ότι είναι μία απόφαση 1.900 σελίδων που τεκμηρίωναν με μαρτυρικές καταθέσεις διάφορα περιστατικά για τις οποίες μας είχαν ενημερώσει οι δημοσιογράφοι αναλυτικά που παρακολουθούσαν κάθε μέρα τη δίκη», σημείωσε και πρόσθεσε χαρακτηριστικά ότι:
«Του κ. Τζαβέλλα δεν του ζήτησε κανείς να κηρύξει ενοχή ή μη ενοχή κάποιου, εκείνο το οποίο ζητήθηκε και το οποίο ήταν το καθήκον του ήτανε να διερευνήσει όλες αυτές τις ενδείξεις οι οποίες δεν ήτανε ασήμαντες. Νομίζω συμφωνούμε όλοι, όσοι έχουμε στοιχειώδη λογική, ότι ήτανε πολύ κρίσιμες και οδηγούσαν ενδεχομένως σε σκέψεις και για πράξεις οι οποίες είχανε ενδεχομένως σύνδεσμο και με κρατικούς παράγοντες. Μια τόσο μεγάλη συρροή ενδείξεων δεν είναι δυνατόν να παρακάμπτεται».
Παράλληλα, ο κ. Ράμμος ερωτηθείς αν είναι θεμιτό να ασκείται κριτική στη Δικαιοσύνη επεσήμανε:
«Η άποψη που ακούγεται είναι μία άποψη που επιχειρεί να επιβάλλει περιορισμό στην ελευθερία έκφρασης και να επιβάλλει σιωπή στα πεπραγμένο της δικαστικής εξουσίας. Νομίζω ότι πρόκειται για μία θεωρία η οποία επιχειρεί να μας πάει πίσω σε παλαιότερες εποχές. Η αυστηρή κριτική δεν είναι απαξίωση. Κάποιος απαξιώνεται από αυτά που κάνει ή δεν κάνει όχι από την κριτική που του γίνεται. Οι δικαστές έχουν μια τεράστια εξουσία, μοναδική με βάση το σύνταγμα, αποφασίζουν για τη ζωή μας, για τα περιουσιακά μας δικαιώματα, για την προσωπική μας ελευθερία πρέπει λοιπόν να αντέχουν και να αποδέχονται τη δημόσια κριτική στα πεπραγμένα τους. Η δημόσια κριτική όσο και αν είναι δυσάρεστη είναι αυτονόητο δικαίωμα σε μια σύγχρονη κι ελεύθερη δημοκρατία και αφορά όλες τις εξουσίες. Είναι οξυγόνο για τη δημοκρατία και βοηθάει στη βελτίωση των θεσμών», υπογράμμισε ο Χρήστος Ράμμος.
Στο ίδιο πλαίσιο τόνισε ότι:
«Η δικαστική εξουσία κρίνεται καθημερινά, αλλά κυρίως στις μεγάλες υποθέσεις που έχουν σχέση με το κράτος δικαίου, που έχουν σχέση με σοβαρά ζητήματα που απασχολούν την κοινωνία και που έχουν σχέση κυρίως με ευθύνες των ισχυρών. Όταν εκεί η Δικαιοσύνη φαίνεται να μην κάνει πλήρη διερεύνηση, να διστάζει ή να φαίνεται ότι προσπαθεί να μην αγγιχθούν πρόσωπα τα οποία είναι ισχυρά τότε κλονίζεται η πίστη στην δικαστική εξουσία. Δεν είναι ένα θέσφατο η δικαστική εξουσία, η δικαστική εξουσία οφείλει να αποδεικνύει τι είναι, οφείλει να έχει την ταπεινότητα να κάνει τη δουλειά της και να πείθει. Στις υποθέσεις τις τελευταίες, υποκλοπές, Τέμπη και ΟΠΕΚΕΠΕ δεν φαίνεται να το κάνει», κατέληξε ο κ. Ράμμος.
